نهايت اگر جامعه جامعه مذهبى باشد حكومت از آن احكام مذهب خواهد بود و اگر جامعه غير مذهبى و متمدن باشد فعاليتها از قانون پيروى خواهد كرد و اگر جامعه غير مذهبى و متوحش و همجى باشد آداب و رسومى را كه حكومت فردى و مستبد وضع و تحميل نموده يا مراسمى را كه در اثر برخورد و كسر و انكسار عقايد گوناگون در جامعه پيدا شده اجراء خواهد كرد . پس در هر حال انسان در فعاليتهاى فردى و اجتماعى خود از داشتن هدفى گزير ندارد و از تعقيب هدف خود از راهى كه مناسب آن است و به كار بستن مقرراتى كه برنامه كار است هرگز مستغنى نيست . قرآن مجيد نيز نظر نامبرده را تأييد نموده مىفرمايد : « وَ لِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيها فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ » سوره بقره آيه 148 ( ترجمه : براى هر كدامتان وجهه و هدفى است كه آن را پيش مىگيرد پس در كارهاى نيك به همديگر پيشى و سبقت بگيريد - تا به هدفى عالى برسيد - ) . اساسا در عرف قرآن دين به راه و رسم زندگى اطلاق مىشود و مؤمن و كافر حتى كسانى كه اصلا صانع را منكرند